Navolgbaarheid bij het HBO afstuderen

Het woord "navolgbaarheid" staat niet in de Dikke van Dale. En toch begrijp ik direct de betekenis van het woord tijdens een flitscollege over de beoordeling van HBO afstudeeropdrachten. Een niet bestaand woord als vlag die de lading geheel dekt...

Het zoeken naar navolgbaarheid is precies wat je doet bij het beoordelen van een afstudeeropdracht. Een goed uitgevoerd onderzoek stelt de lezer namelijk in staat om de uiteindelijke resultaten ervan navolgbaar terug te herleiden naar de oorspronkelijke doelstelling (veelal uitgedrukt in hoofd- en deelvragen). En dat via een aantal tussenstappen zoals o.a. de gebruikte onderzoeksmethode en het conceptueel model waartegen de onderzoeksresultaten worden afgewogen.

Navolgbaarheid is het zoeken naar een rode draad in het verhaal, gebaseerd op een logische structuur. Dit klinkt misschien eenvoudig, maar het probleem is dat deze rode draad maar al te vaak onduidelijk, niet logisch of zelfs afwezig is. Dan wordt de afstudeeropdracht sowieso onnavolgbaar, ongeacht de inhoud. En onnavolgbaar staat wel in de Dikke van Dale: bijzonder op een manier die voor anderen niet is na te doen.
Pas nadat de navolgbaarheid is vastgesteld komt de inhoud aan bod.

Met dank aan Hans Doorewaard van de Radboud Universiteit Nijmegen voor zijn college over de beoordeling van afstudeeropdrachten.
www.hetontwerpenvaneenonderzoek.nl

Naar Göteborg

Het is 17 oktober 2015 en vanuit het vliegtuig is de fraaie Scandinavische herfsttooi duidelijk te zien. De bossen rond de luchthaven van Göteborg zijn oranje-rood gekleurd en dat geeft een prachtig Indian Summer-effect tegen een verder strakblauwe hemel.
Het voelt goed te worden opgehaald door onze zoon Michiel en zijn vriendin Clara, die afgelopen zomer vanuit Groningen naar Göteborg zijn vertrokken. De reden voor hun vertrek: een halfjaarskontrakt bij BK Häcken, een voetbalclub uit de Zweedse Allsvenskan (eredivisie). Een goed betaalde invallersjob met als voordeel een professioneel begeleide herstelperiode na z'n rugblessure in het seizoen 2014-2015 bij SC Cambuur.

We zien het Scandinavische landschap vanuit de auto, rijden naar de mooie rustige stad, over de brug bij de havens en door het centrum langs oa het bekende Ullevi-stadion waar Michiel inmiddels tegen IFK Göteborg heeft gespeeld. We wandelen naar mooie plekken, eten in een restaurant met prachtig uitzicht, drinken 's avonds een gezellig biertje en wijntje in de pub van ons hotel, kijken film in hun appartement vlakbij en rijden op de maandag naar het mooie eiland Öckerö vlak voor de kust van Göteborg. 
Volop genieten dus.

in het centrum 

Selfie...

op het eiland Öckerö

   
Dan op 19 oktober de wedstrijd van BK Häcken in de Allsvenskan in het Bravida stadion. 
Michiel staat in de basis, laat overtuigend zien dat zijn oude scherpte er inderdaad weer aankomt en scoort in de 2e helft verdiend de 2-1! Mooie wedstrijd gezien. 
Wederom genieten dus...

warming up
(Michiel links)

Actie Michiel (2e van links):
fraaie kopbal uit een hoekschop

Al met al een lang TOPweekend in Göteborg.
Michiel en Clara dank daarvoor!! 
Ennn...nu maar weer op naar een succesvol vervolg van z'n profcarriere. Niemand weet wat er gaat gebeuren....maar als het gebeurt zijn wij erbij!

Het IJzeren Gordijn

Ik weet niet wat die Hongaren bezielt met die beestachtige manier waarop ze met vluchtelingen omgaan. De vluchtelingenproblematiek is complex, daar is iedereen het wel over eens. Maar de oplossing is in ieder geval niet om met voedselpakketjes te gaan gooien alsof je 2e rangs dieren aan het voederen bent en mensen in treinen te stoppen met de belofte "naar Oostenrijk" om er vervolgens mee naar een interneringskamp te rijden. Dat doet me sterk denken aan vroegere oorlogstijden, toen werden ook treinen volgeladen met mooie beloften. 
En nu bouwen de Hongaren zelfs letterlijk een IJzeren Gordijn, iets waar ze zelf in het recente verleden zo'n enorme hekel aan hadden. Is dit wel terecht een EU land?

Ik hoop dat Frans Timmermans namens de EU de Hongaren flink blijft aanpakken, want dit heeft veel weg van onvervalste en onverbloemde vreemdelingenhaat.  

Long and Winding Roads....

Ergens in ons achterhoofd wisten we natuurlijk van het bestaan van de country lanes in vooral Devon in het zuidwesten van Engeland. Dat is het klassieke Engelse beeld van die fraaie landweggetjes omsloten door hoge heggen. Daar reed je destijds in je oldsmobile cabrio doorheen op weg naar weer zo'n belangrijke Horse race....

Welnu, wat we niet wisten is dat deze long and winding roads nog steeds in grote getalen door het heuvellandschap van Devon slingeren. Je ontkomt er niet aan zodra je de highway verlaat. Erg fraai en typisch Engels, dat zeker. Alsof de tijd er heeft stil gestaan. Maar behalve long and winding zijn ze vooral ook narrow. Zo narrow dat je er maar met 1 auto tegelijk doorheen kunt. Dat heeft weliswaar het voordeel dat je nooit op de verkeerde weghelft terecht kunt komen maar daar staat tegenover dat je bij een tegenligger niets anders kan dan achteruitrijden naar die ene kleine inham waar je elkaar net aan kunt passeren. Lachend en met Engelse beleefdheid, dat dan weer wel.

Je zal maar haast hebben, denkt een Hollander dan al snel...

Deze country lanes, het links rijden, de roundabouts, de afstanden uitgedrukt in miles, yards, desnoods feet....het blijven vreemde snuiters, die Engelsen. Toch vormt het alles bij elkaar een eenheid met dat landschap van Englands' greenest hills. Meesterlijk klassiek daar in Devon!

  

σουβλάκι

De Grieken zijn verdeeld. Europa is verdeeld. Ik ben verdeeld. Niemand weet het nog. Tsipras is het zat, Merkel al helemaal. Dijsselbloem loopt belangrijk te doen met al die paperassen onder zijn arm, maar niemand neemt hem nog serieus. Rutte roept alleen nog maar zouteloze woorden in de microfoon. Riep hij maar eens "achterlijke gladiolen daar in Griekenland". Daar zou vechtersbaas Varoufakis wel raad mee weten. Obama begint over strategisch belang. Hij bedoelt de Russische dreiging neem ik aan. Poetin legt ondertussen een pijpleiding over Grieks grondgebied. Koning Willem Alexander hoor je al helemaal niet, maar ja die ligt op het strand bij zijn Griekse villa naast zijn prachtige vrouw Maxima. Hoe ongelukkig kun je zijn in je keuzes van vakantievilla's. De medewerkers van Griekse banken delen op straat water uit in plaats van geld aan wachtende oudere Grieken zonder pinpas. Die krijgen prompt onderling mot in het gedrang. Het Griekse volk mag nu zondag gaan stemmen zonder dat ook maar iemand de mogelijke konsekwenties overziet. Kortom:  het is chaos in Europa.    

En wat ga ik zondag doen? Ach, ik vond zojuist mijn recept voor overheerlijke σουβλάκι. Oftewel: zondag souvlaki-dag. Morele steun voor de Grieken, meer kan ik niet doen. Hoop maar dat het goed komt.

Carlos Santana

Is the magic still there...?

Dat was de grote hamvraag vanavond, beste Frank, voorafgaand aan het concert van Carlos Santana & band in Ziggodome. Zou Carlos de opzwepende latin rhythms van de band nog steeds kunnen beantwoorden met 1 van zijn betoverend mooie gitaarmelodieen? Met zo'n sfeer alsof je met een sombrero over je hoofd een siesta doet in de Mexicaanse desert bij zonsondergang? Zou Carlos dan vervolgens de gitaarsolo kunnen opbouwen naar een climax waar het alleen maar weer kan eindigen in die heftige Latin rhythms van de band? Als in een perfecte balans tussen dag en nacht, licht en donker, man en vrouw, zomer en winter? Het klinkt eigenlijk te mooi om waar te zijn, Frank...

Welnu Frank, reeds na 25 minuten concert wist ik het definitieve antwoord op mijn hamvraag....the magic is gone Frank, the dream is over, no illusions left. Wat ik hoorde, Frank, was een continue doorlopende bonk herrie - Latin dat dan weer wel - maar zonder enige nuancering. Ik heb geen enkele dynamiek kunnen ontdekken. En het ergste van alles Frank: nergens hoorde ik het briljante melodische gitaarantwoord van Carlos. Ja heel even bij de inzet van "Europe"; ik haalde dan ook direct de allang ingeplugde oordoppen uit m'n oren. Maar helaas Frank....ook dit moment ging maar al te snel verloren in wederom een bonk herrie.

Carlos is de weg kwijt Frank,
Ik hou het voortaan gewoon maar bij m'n oude Santana elpees, vooral Abraxas, Caravanserai en, in mindere mate, Supernatural. Daar zit de brille en die fantastische sfeer en afwisseling zoals ik hierboven beschrijf. Het gaat juist om die balans daarin en die miste ik helaas totaal vanavond.  

            

James Last op Klompen....

Een paar dagen geleden las ik dat James Last is overleden. James was eind 60s / begin 70s mijn grootste muzikale vijand. Want James degradeerde muziek in mijn ogen tot kitscherige muzak en liet dat schaamteloos uit een luidspreker komen. James was de uitvinder van bloedeloos muzikaal behang. Hij coverde alles wat los en vast zat en maakte daar kwijlerige potpourri's van. Met als brakende dieptepunten de LP's "Trumpet a GoGo" en "James Last op Klompen". Direct rijp voor de prullenbak.

Maar James verkocht evengoed wel miljoenen platen all over the world...

Ook vroeger bij ons thuis won James het moeiteloos van mijn o zo dierbare rock- en bluesalbums. "Zoon, schei uit met die gitaarherrie, draai dat maar boven op zolder", riep mijn vader dan terwijl hij z'n nieuwste Last aankoop in het o zo mooie stereo-meubel plaatste. Stones, Santana, Focus, CCR....zij allen moesten het veld ruimen voor James. En daar ging ik dan maar weer, op weg naar mijn krakende mono pickupje op zolder.

Ik had niets tegen mijn vader, integendeel het was een geweldige vent. Maar muzikaal zijn we het nooit eens geworden. 
In zijn ogen had ik teveel last van sympathy for the devil. In mijn beleving was dat precies andersom.