Is the magic still there...?
Dat was de grote hamvraag vanavond, beste Frank, voorafgaand aan het concert van Carlos Santana & band in Ziggodome. Zou Carlos de opzwepende latin rhythms van de band nog steeds kunnen beantwoorden met 1 van zijn betoverend mooie gitaarmelodieen? Met zo'n sfeer alsof je met een sombrero over je hoofd een siesta doet in de Mexicaanse desert bij zonsondergang? Zou Carlos dan vervolgens de gitaarsolo kunnen opbouwen naar een climax waar het alleen maar weer kan eindigen in die heftige Latin rhythms van de band? Als in een perfecte balans tussen dag en nacht, licht en donker, man en vrouw, zomer en winter? Het klinkt eigenlijk te mooi om waar te zijn, Frank...
Welnu Frank, reeds na 25 minuten concert wist ik het definitieve antwoord op mijn hamvraag....the magic is gone Frank, the dream is over, no illusions left. Wat ik hoorde, Frank, was een continue doorlopende bonk herrie - Latin dat dan weer wel - maar zonder enige nuancering. Ik heb geen enkele dynamiek kunnen ontdekken. En het ergste van alles Frank: nergens hoorde ik het briljante melodische gitaarantwoord van Carlos. Ja heel even bij de inzet van "Europe"; ik haalde dan ook direct de allang ingeplugde oordoppen uit m'n oren. Maar helaas Frank....ook dit moment ging maar al te snel verloren in wederom een bonk herrie.
Carlos is de weg kwijt Frank,
Ik hou het voortaan gewoon maar bij m'n oude Santana elpees, vooral Abraxas, Caravanserai en, in mindere mate, Supernatural. Daar zit de brille en die fantastische sfeer en afwisseling zoals ik hierboven beschrijf. Het gaat juist om die balans daarin en die miste ik helaas totaal vanavond.
Een paar dagen geleden las ik dat James Last is overleden. James was eind 60s / begin 70s mijn grootste muzikale vijand. Want James degradeerde muziek in mijn ogen tot kitscherige muzak en liet dat schaamteloos uit een luidspreker komen. James was de uitvinder van bloedeloos muzikaal behang. Hij coverde alles wat los en vast zat en maakte daar kwijlerige potpourri's van. Met als brakende dieptepunten de LP's "Trumpet a GoGo" en "James Last op Klompen". Direct rijp voor de prullenbak.
Maar James verkocht evengoed wel miljoenen platen all over the world...
Ook vroeger bij ons thuis won James het moeiteloos van mijn o zo dierbare rock- en bluesalbums. "Zoon, schei uit met die gitaarherrie, draai dat maar boven op zolder", riep mijn vader dan terwijl hij z'n nieuwste Last aankoop in het o zo mooie stereo-meubel plaatste. Stones, Santana, Focus, CCR....zij allen moesten het veld ruimen voor James. En daar ging ik dan maar weer, op weg naar mijn krakende mono pickupje op zolder.
Ik had niets tegen mijn vader, integendeel het was een geweldige vent. Maar muzikaal zijn we het nooit eens geworden.
In zijn ogen had ik teveel last van sympathy for the devil. In mijn beleving was dat precies andersom.
Beste Frank, kun je je nog de zgn Stolpersteine (Struikelsteentjes) herinneren die we tijdens ons bezoek aan Berlijn hebben zien liggen in de oude Joodse wijk Berlin Mitte? Dat waren die kleine goudkleurige stenen die in het trottoir waren getegeld. We vonden het indrukwekkend om de tekst op zo'n steen te lezen: "Hier wohnte..." gevolgd door de naam, geboorte- en sterfdatum van een persoon die door de Nazi's in de 2e Wereldoorlog is vermoord. Met daarbij de vermelding van het concentratiekamp waar de moord is gepleegd.
Welnu Frank, deze Stolpersteine worden sinds 1997 gemaakt en geplaatst door de Duitse kunstenaar Gunter Demnig met als symbolisch doel de vermoorde Joden weer een naam te geven en zodoende nooit te vergeten. Precies het tegenovergestelde van wat de Nazi's wilden bereiken. Mooie gedachte nietwaar?
En weet je Frank...deze stenen blijken niet alleen in Berlijn te liggen, maar inmiddels ook in vele andere Duitse steden. En ook in de omringende landen zoals in Nederland. Sinds 26 februari 2015 vind je er in Amsterdam bijvoorbeeld naast andere Stolpersteine ook 4 voor Anne Frank en haar familie. Deze zijn persoonlijk op die datum door de kunstenaar Gunter Demnig in de straat getegeld. De 4 stenen herenigen symbolisch het gezin van vader, moeder, Margo en Anne Frank. Je kunt ze zien op het Merwedeplein nr 37 in de Amsterdamse Rivierenbuurt, waar de familie Frank woonde voordat ze moesten onderduiken.
Mooie symboliek en een waardig eerbetoon, nietwaar?
Over de kunstenaar Gunter Demnig en zijn levenswerk: www.stolpersteine.eu
Middenin Berlijn staat een grote kleurloze 'bunker' met een onwaarschijnlijk bizarre inhoud. Het gebouw, geopend in 2010, oogt op afstand al naargeestig vooral door het gesloten karakter met daaromheen een vlakte met grijze brokken steen. Naarmate ik dichterbij kom voel ik een psychische drempel ontstaan en met verhoogde hartslag en samen met andere mensen wier gesprekken ook zijn gestokt neem ik de grote draaideur naar binnen,
Welkom in de Topographie des Terrors, het hart van de Nazi terreur 1933-1945. Precies op de plek waar de Waffen SS, de Gestapo en de Sicherheitsdienst hun hoofdkwartier hadden. Maar vooral de plek waar vandaan de man met het snorretje en zijn verkeerde vrienden besloten de wereld in brand te steken en miljoenen mensen de dood in te jagen.
Wat volgt is een stille tocht langs de opkomst van het Nazi regime vanuit zuid-Duitsland, langs de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog in Europa en uiteindelijk langs de ondergang van het Derde Rijk met een platgebombardeerd Berlijn. Dit alles uitgedrukt in foto's, krante-artikelen, Nazi-documenten, Jodensterren, Doods-registers uit de kampen en zoveel ander bewijsmateriaal van de Nazi terreur. Ik kom ook de sectie Niederlande tegen met dramatische foto's van Westerbork en die angstaanjagende razzia's in Amsterdam. Tranen schieten tekort, laten we 4 en 5 mei nooit vergeten.
Als ik weer naar buiten loop voel ik waardering voor de gemeente Berlijn, die besloten heeft op de plek van het destijds weggevaagde Nazi-complex nooit meer iets anders te bouwen dan die bunker. Als een soort schuldbewuste open wond naar de wereld.
Het brengt me terug bij de Nederlandse jeugdvriend Paul die al jaren in Berlijn woont en waar ik weer eens op bezoek ben. Hij is als 2e-generatie oorlogsslachtoffer nog altijd met deze historie bezig. In de laatste jaren vooral in de vorm van rondleidingen in oa de oude Joodse wijk van Berlijn en alle Nazi sporen die er nog altijd te vinden zijn.
Sommige zaken in het leven laten je namelijk nooit meer los.
"Goedenavond Mokum, goed om weer terug te zijn", zegt sir Paul in onhandig Nederlands aan het begin van het concert. Waarna hij het publiek 3 uur lang trakteert op het allerbeste uit zijn in 50 jaar opgebouwde repertoire (of zal ik zeggen: oeuvre...). Fenomenaal, wat een muzikant die sir Paul!
In totaal komen 40 songs voorbij, waarvan 30 (!) onvervalste Beatles klassiekers. Werkelijk smullen voor iedereen met gevoel voor Pophistorie. Dat besef van historische waarde is ook af te meten aan het stormachtige applaus na elke Beatles kraker. Ontroerend zijn vooral het solo-akoestische Blackbird en Here Today, de laatste een ode aan zijn oude vriend John. En ook bij het intro van Something waarbij sir Paul zichzelf solo begeleidt op de yukelele van George voel je het kippevel door de zaal heen trekken. Wat een prachtige uitvoeringen! Ziggodome pinkt een traantje weg.
In de finale daarna volgen dan o.a. Let it Be, Hey Jude, Can't buy me Love en Yesterday.....stuk voor stuk de nog grotere briljanten. Heerlijk heerlijk zo'n feest der herkenning!
Met zijn leeftijd van 72 jaar prijkt sir Paul nog steeds aan de Top van de Popmuziek. Dat zal altijd wel zo blijven en is ook zeer terecht wat mij betreft.
