Dat was de grote hamvraag vanavond, beste Frank, voorafgaand aan het concert van Carlos Santana & band in Ziggodome. Zou Carlos de opzwepende latin rhythms van de band nog steeds kunnen beantwoorden met 1 van zijn betoverend mooie gitaarmelodieen? Met zo'n sfeer alsof je met een sombrero over je hoofd een siesta doet in de Mexicaanse desert bij zonsondergang? Zou Carlos dan vervolgens de gitaarsolo kunnen opbouwen naar een climax waar het alleen maar weer kan eindigen in die heftige Latin rhythms van de band? Als in een perfecte balans tussen dag en nacht, licht en donker, man en vrouw, zomer en winter? Het klinkt eigenlijk te mooi om waar te zijn, Frank...
Welnu Frank, reeds na 25 minuten concert wist ik het definitieve antwoord op mijn hamvraag....the magic is gone Frank, the dream is over, no illusions left. Wat ik hoorde, Frank, was een continue doorlopende bonk herrie - Latin dat dan weer wel - maar zonder enige nuancering. Ik heb geen enkele dynamiek kunnen ontdekken. En het ergste van alles Frank: nergens hoorde ik het briljante melodische gitaarantwoord van Carlos. Ja heel even bij de inzet van "Europe"; ik haalde dan ook direct de allang ingeplugde oordoppen uit m'n oren. Maar helaas Frank....ook dit moment ging maar al te snel verloren in wederom een bonk herrie.
Carlos is de weg kwijt Frank,
Ik hou het voortaan gewoon maar bij m'n oude Santana elpees, vooral Abraxas, Caravanserai en, in mindere mate, Supernatural. Daar zit de brille en die fantastische sfeer en afwisseling zoals ik hierboven beschrijf. Het gaat juist om die balans daarin en die miste ik helaas totaal vanavond.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten